Autor: Damian Szymon Nitecki
Wizerunek Władysława Białego na płycie nagrobnej w katedrze św. Benigna w Dijon
Po 6 października 1379 r. Władysław Biały niespodziewanie porzucił klasztor. Być może książę chciał jeszcze odegrać jakąś rolę polityczną. Po śmierci papieża Grzegorza XI w 1378 r. nastąpiła schizma kościelna. W sytuacji zatem, kiedy Ludwik Andegaweński popierał papieża Urbana VI, rezydującego w Rzymie, książę miał nadzieję, że antypapież Klemens VII, rezydujący w Awinionie, udzieli mu dyspensy. Władysław Biały – z nieznanych nam powodów – udał się więc nadzwyczaj szybko przez Polskę do Gdańska, gdzie przybył już 21 października 1379 r. Król Ludwik Andegaweński pospiesznie, za pośrednictwem starosty brzeskiego (kujawskiego) Pietrasza Małochy i podkanclerzego Szymona z Ruszkowa, wypłacił księciu resztę pieniędzy należnej mu za ojcowiznę. Władysław Biały zachował się niezwykle chytrze. Przyjął gotówkę, lecz pokwitowania za otrzymane pieniądze odmówił i nie ratyfikował aktu o zrzeczeniu się praw do swoich księstw. W ten sposób książę jeszcze raz ograł przeciwnika. Nie utracił praw do swoich rodowych dóbr ziemskich, zachowując prawa tytularne do śmierci. Nigdy nie doszło też do sprzedaży przez niego jego ojcowizny.
Bibliografia
Źródła
Joannis de Czarnkow, Chronicon Polonorum, [w:] Monumenta Poloniae Historica, t. II, Lwów 1872; Kronika Janka z Czarnkowa, tłum. J. Żerbiłło, Kraków 1996.
Długosz J., Roczniki czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego, ks. 10 (1370 – 1405), tłum. J. Mrukówna, Warszawa 1981, wyd. 2, Warszawa 2009.
Literatura
Kabaciński R., Ksiestwo gniewkowskie w XIV w., ok. 1314 – ok. 1390, [w:] K. Jasiński, R. Kabaciński, Cz. Sikorski, Gniewkowo w średniowieczu. Książęta – księstwo – miasto, Gniewkowo 1993, s. 18 – 48.
Śliwiński J., Władysław Biały (1327/1333 – 20 luty 1388). Ostatni książę kujawski. Największy podróżnik spośród Piastów, Kraków 2011.
