Autor: Artur Louis Klimko
Pieszy ciężkozbrojny legionista rzymski – scutatus z III wieku n.e. Rys. Graham Sumner
Legionista rzymski na ilustracji ma na sobie hełm typu Niederbieber. Była to ostatnia forma hełmów imperialno-italskich. W przeciwieństwie do hełmów z I-II wieku nie ma otworów na uszy a osłony polików łączą się na brodzie. Ponadto ma kolczugę (lorica hamata) z długimi rękawami. W tym okresie pancerz segmentowy (lorica segmentata) wychodził już z użycia. Kolczugi były stale obecne w legionach rzymskich jeszcze od czasów Republiki. Przy ozdobionym pasie widzimy rzymski sztylet tzw. pugio oraz miecz typu spatha. Wcześniej używana przez kawalerię- długa spatha zaczęła zastępować krótszy gladius. Rzymianin walczył długą włócznią, która wyparła oszczepy- pila. Nogi legionisty chronią krótkie nagolenice. Tarcza scutum wraz ze wzorzystym malowaniem powstała na podstawie zachowanego egzemplarza z Dura-Europos w dzisiejszej Syrii.
Bibliografia
Źródła archeologiczne
Hełm typu Niederbieber
Pugio
Scutum z Dura-Europos z ok. 250 – 260 r. n.e.
Spatha
Literatura
Bishop M. C., Roman shields, London – Oxford 2020.
Bishop M. C., The spatha. The Roman long sword, London – Oxford 2020.
Bishop M. C., Coulston J. C. N., Roman Military Equipment from the Punic Wars to the fall of Rome, London 1993.
