Autor: Damian Szymon Nitecki
„Germanicus: The Magnificent Life and Mysterious Death of Rome’s Most Popular General” Lindsay Powell
Niniejsza monografia została poświęcona wybitnemu rzymskiemu dowódcy Germanikowi (Germanicus) zwanemu również Germanicus Iulius Caesar. Za życia był on bardzo szanowany przez Rzymian. Autor podjął się ponownie trudnego zadania, a mianowicie zapełnienia niezwykle dotkliwej i dokuczliwej luki w literaturze historycznej. Wcześniej bowiem żaden historyk przed nim nie pokusił się o napisanie biografii Germanika. Powell przedstawił pełną biografię wspomnianego rzymskiego wodza. Skupił się on na jego rodzinie i pochodzeniu oraz przebiegu kariery politycznej i wojskowej. Jego przedwczesna śmierć, w podejrzanych okolicznościach, przekreśliła ambicje całkowitego podboju Germanii Magna. Ta pierwsza współczesna biografia Germanika jest po części opowieścią o dojrzewaniu, historią wojen, opowieścią o intrygach politycznych i tajemnicą morderstwa. Jest to naturalna kontynuacja pierwszej książki autora „Eager for Glory (…)”, w której po raz pierwszy omówiono życie naturalnego ojca Germanika, Nerona Klaudiusza Drususa. Urodzony w 15 r. p.n.e. Germanik wyrósł na zręcznego dyplomatę, odważnego żołnierza i wspaniałego wodza. Był ożeniony z wnuczką Oktawiana Augusta (z którą spłodził przyszłego cesarza Kaligulę). Książka opowiada też o tym jak udało mu się pomścić upokarzającą klęskę trzech legionów Publiusza Kwintyliusza Warusa (XVII, XVIII, XIX) w Lesie Teutoburskim poprzez zwycięstwo nad armią germańską Arminiusza w bitwie pod Idistaviso w 16 r. n.e. i odzyskanie utraconych w 9 r. n.e. znaków bojowych. Dzięki wielkim zwycięstwom jego reputacja i popularność były ogromne. Cesarz Tyberiusz, jego przybrany ojciec, przyznał mu triumf, ale nie pozwolił mu dokończyć podboju Germanii, wysyłając go zamiast tego, aby dowodził na Wschodzie. Tam dokonał aneksji Kapadocji i Kommagene oraz uczynił z Armenii królestwo zależne od Cesarstwa Rzymskiego. Czy Tyberiusz czuł się zazdrosny i zagrożony? Fortuny Germanika osłabły, gdy pokłócił się z mianowanym na stanowisko propretora Syrii przez Tyberiusza, Gnejuszem Kalpurniuszem Pizonem. Jego śmierć w tajemniczych okolicznościach, w wieku 34 lat, przyniosła wielki wybuch publicznego żalu i gniewu, a wielu podejrzewało morderstwo z rozkazu Tyberiusza. Piso został postawiony przed sądem, ale popełnił samobójstwo – czy został zamordowany? – zanim senat zdążył wydać werdykt.
Przyznam się szczerze, ze po lekturze książki „Eager for Glory (…)” mój apetyt na znakomitą literaturę historyczną z zakresu wojskowości starożytnej wzrósł. Przeczytanie jej kontynuacji nie tylko nie było dla mnie rozczarowaniem, ale wręcz czystą przyjemnością. Życzę autorowi owocnej pracy i dalszych sukcesów.
